پس غلط محض است ، بلكه مدلول صريح اين لفظ همان است كه شيعيان گفته‌اند كه : مقصود عمر از اين قول آن بود كه : ما را به وصيت پيغمبر ( صلى الله عليه وآله وسلم ) حاجتي نيست ، وحال آنكه در آيات كثيره امر به أطاعت وفرمانبردارى پيغمبر خدا ( صلى الله عليه وآله وسلم ) وارد شده . اما آنچه گفته : وبه آن حضرت صلى الله عليه [ وآله ] وسلم خطاب از راه كمال أدب . . . إلى آخر . سبحان الله ! كمال أدب از لفظ : ( إن الرجل قد غلب عليه الوجع ) ، و ( إن الرجل ليهجر ) ظاهر است ! ! اما آنچه گفته : على الخصوص عمر را در اين باب خصوصيتى وجرأتي زايد به هم رسيده بود كه در قصه نماز بر منافق . . . إلى آخر . پس كمال خوش فهمي است كه مطاعن را مناقب مىشمارد ! وعمر خود اعتراف كرده كه از أو در باب قصه نماز بر منافق هفوه صادر شده كه گاهى مثل آن از أو واقع نشده ، در “ كنز العمال “ مذكور است : عن الشعبي : إن عمر بن الخطاب قال : لقد أصبت في الإسلام هفوة ما أصبت مثلها قطّ : أراد رسول الله صلى الله عليه [ وآله ] وسلّم أن يصلّي على عبد الله بن أُبي ، فأخذت بثوبه ، فقلت : والله ما أمرك الله بهذا . . ! لقد قال الله تعالى : ( اسْتَغْفِرْ لَهُمْ أَوْ لا تَسْتَغْفِرْ